Łupek to skała osadowa powstała w wyniku warstwowego osadzania się iłów. Wiek łupków szacuje się na ok. 350-400 mln lat. Skała ta występuje w wielu miejscach: w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Norwegii, Belgii, Portugalii,  Włoszech, Chinach, Brazylii. Złoża łupkowe znajdowały się także w Polsce. Jednak niewiele złóż spełnia wymagania względem odporności na wpływy atmosferyczne. Najwięcej łupka zużywa się we Francji, ale najbogatszą tradycję w kryciu dachów łupkiem mają Niemcy, skąd wywodzą się różne style układania. W zależności od kraju stosowane płytki mają różną grubość i format, układa się je na różne sposoby. Łupek naturalny jest nienasiąkliwy, mrozoodporny, nie wietrzeje i jest nieczuły na niekorzystne działanie warunków atmosferycznych. Kamień naturalny jako pokrycie dachowe jest bardzo ceniony przez wymagających inwestorów. Pozwala bowiem stworzyć dach nie tylko unikatowy i wyróżniający się z otoczenia, ale też odporny na warunki zewnętrzne i długowieczny. Łupek zaliczany jest do najbardziej ekskluzywnych materiałów na pokrycia dachowe, nie tylko ze względu na proekologiczny charakter kamienia naturalnego, ale też ze względów praktycznych.  Łupek jest długowieczny - trwałość dachów nim pokrytych szacuje się nawet na 300 lat (wartość porównywalna z miedzią). Dlatego coraz częściej stosowany jest na dachy rezydencji lub kościołów. Dzięki naturalnemu pochodzeniu łupek cechuje się interesującym wyglądem. Dachy wykonane z łupka elegancko i różnorodnie, wyróżniają się naturalną i trwałą estetyką. Wszechstronność architektoniczna i łupka wytrzymałość czynią z niego idealny materiał budowlany. Łupek uzyskuje się przez cięcie miki na bloki specjalną piłą diamentową. Tak przygotowaną skałę rozwarstwia się na płytki grubości 5 milimetrów W Polsce łupek był stosowany na obszarach pozostających dawniej pod wpływami niemieckimi, do dzisiaj można spotkać budynki kryte łupkiem w rejonie wydobycia surowca - w Kotlinie Kłodzkiej i okolicach Jeleniej Góry.